Make a wish to a shooting star*

Ας το πάω εγωιστικά το θέμα, μπας και με ακούσει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Έχω μιλήσει τόσες φορές για την αγάπη, και ακόμα δεν κατάφερα να αποδείξω τι σημαίνει. Ας το πάμε με την ιδανική για ΄μενα αγάπη. Δεν είναι μόνο παραμύθια, και πρίγκιπες και κάστρα. Ούτε μόνο λουλούδια, ούτε τραγούδια με κεράκια, ούτε κούτες με ένα κάρο δώρα. Όχι. Αγάπη για ΄μενα είναι να θες και να σε θέλει ο άλλος ολοκληρωτικά. Να 'χεις το μυαλό και το σώμα του άλλου στα χέρια σου.  Να τα έλεγχεις. Να τα κάνεις ότι θες. Να υπάρχει εγωισμός του εμείς. Να είναι κάτι δυνατό, κάτι φρικαλαίο, κάτι υπερβολικό.  Μια σχέση υπερβολική για τους άλλους. Κι όμως, σε μας να μοιάζει τόσο ιδανική. Μια αγάπη "παρανοϊκή και απόλυτη". Να νιώθεις ρίγος μετά από χρόνια, σε κάθε κοίταγμα. Να ακούς την φωνή του, και να σε πιάνει ταχυπαλμία.  Να ταλαιπωρείσαι κάθε μέρα μέχρι να βρεθείτε. Να ταλαιπωρείσαι ψυχολογικά. Μια αγάπη για 'μενα είναι αρρωστημένη. Ποιο το νόημα να αγαπάς όταν δεν εί...

Και προσπαθείς, προσπαθείς, προσπαθείς, κι όλο λες να φύγεις, και πάντα μένεις εκεί.. Προσπαθείς ν'αντέξεις, προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου κάθε φορά, παλεύεις.. Παλεύεις για κάτι που στην ουσία είναι ανούσιο, κι όμως, της στιγμής πολύ σημαντικό.. Δίνεις την μάχη με τον δαίμονά σου.  Ποιος λες να νικήσει στην τελική;  Κι όλο σκέφτεσαι τα βράδια, κι όλο φοβάσαι να κοιμηθείς, κι όλο βασανίζεσαι με πράγματα ανύπαρκτα,  κι όμως αυτά παραμένουν εκεί.. Παραμονεύουν τον ύπνο σου, τα όνειρά σου, θέλοντας να χτυπήσουν ακριβώς εκεί! Κι εσύ τα αφήνεις. Γιατί έτσι γεννήθηκες εσύ. Αδύναμος, και χωρίς λογική.  Χωρίς την κοινή λογική. Κι έπειτα από πολλά ξενύχτια,  πολλά βράδια που δεν ξημέρωσαν ποτέ,  και πολλές ώρες αφιερωμένες στους δαίμονές σου, παίρνεις την απόφαση να κοιμηθείς, να γαληνέψεις.. Ποιός όμως είναι εκεί;  Κανείς.. Είναι ειρωνεία ξέρεις, να παλεύεις μόνος. Να προσπαθείς για κάτι που το θες πολύ, μόνος. Χωρίς βοήθεια....

I was born and raised in a family with a lot of members. I never missed anyone (except my father, he left when i was 6 months old, and came back when i was 4). Somebody was always there with me. Either to help me, either not to feel alone, or afraid.  That's how i was raised. Not to miss anyone. I was always with someone at home, always with someone outside, always with a lot of people, or i'd get back at home early. Even if this was for my own protection, it has damaged me, mentally. I'm more afraid now that i'm old enough to judge what's right or wrong. I'm more afraid to be out late at night, it seems wrong to me. It seems wrong to have fun, not to care about certain things, and i simply can't change that. Because it feels wrong. Because that's how they raised me.  Sometimes, i feel like they want me to be afraid of the world around me. They want me to be precautious, not to be with a lot of people, because crowds are dangerous. Because you don...

Ο χρόνος λοιπόν. Δημιούργημα του ανθρώπου. Γιατί στην ουσία ο χρόνος είναι άυλος και απέραντος. Ούτε μετριέται, ούτε βλέπεται, ούτε νιώθεται.  Εμείς γερνάμε, εμείς αλλάζουμε, "καθώς περνά ο χρόνος".. Γιατί μετρήθηκε ο χρόνος, αφού δεν τελειώνει ποτέ; Μόνο και μόνο για να βολευτούμε εμείς οι άνθρωποι,  να είμαστε συντονισμένοι, και να πηγαίνουμε βάση προγράμματος; Τι είναι ο χρόνος στην ουσία; Κι όμως. Ως άνθρωποι, δώσαμε τόση αξία στον χρόνο. Τον ἐχουμε κάνει γιατρικό, φάρμακο για τις πληγές μας, με τον χρόνο μετράμε την υπομονή μας, και ξέρουμε μια καθορισμένη στιγμή στην οποία θα έρθει αυτό που τόσο προσμένουμε. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, μας βολεύει. Γιατί μας αρέσει να παραποιούμε καταστάσεις, και να τα φέρνουμε όπως μας βολεύουν. Ναι, αυτό είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Άπληστοι από την φύση μας, μόνο το συμφέρον μας κοιτάμε! Το λεγόμενο "δίκιο", το οποίο διαφέρει για τον καθένα μας! Ας μιλήσω όμως με ορισμούς του χρόνου. -Ο χρόνος....

Ο κόσμος είναι γεμάτος από πανέμορφα μέρη. Μέρη που μπορεί να μην σημαίνουν τίποτα για 'σἐνα, ή που μπορεί να 'ναι η μισή σου ζωή. Μόνο οι αναμνήσεις σε κάνουν να τ'αγαπάς, ακόμα και αν είναι ένας κάμπος, μια εκκλησία, ένα πάρκο, ένας δρόμος. Τρέλες, στιγμές απλές από παιχνίδια, ένας μισάωρος καφές, μια βόλτα με τον σκύλο σου, ξύλο, ένα φιλί, μια αγκαλιά, ένας τσακωμός, κλάμματα. Να έχεις συντροφιά την θάλασσα και να γαληνεύει η ψυχή σου. Τι πιο ωραίο; Στιγμές, όμορφες στιγμές. Είτε με παρέα, είτε μόνος, είτε με τον έρωτα της ζωής σου. Μέσω ενός τόπου, σίγουρα θα τους θυμάσαι. Κι όμως, μεγαλώνουμε. Και τα χρώματα χάνονται. Γιατί τα παιδιά βρίσκουν καινούριους τόπους να παίξουν, να τρέξουν, να ερωτευτούν. Και ο τόπος χάνει την ζωντάνια του.. Μα έλα που από την ψυχή σου δεν σβήνεται. Κάθε φορά που θα περνάς από 'κει, θα 'χεις και κάτι να θυμάσαι. κάτι, μικρό, μεγάλο. Γεύσεις, αρώματα, συναισθήματα. Πως να μην αγαπάς τον τόπο που μεγάλωσες; Είτε είναι...

Και εκεί που πάω να ηρεμήσω, έρχεται πάντα αυτό το άτομο να μου θυμίσει τον λόγο που κάθομαι και παλεύω αυτήν την χρονιά. Μια δύσκολη χρονιά, για όλους. Προφανώς δεν μας θέλει. Επειδή όμως εμείς θέλουμε να κάνουμε πράξη τα θέλω μας, υπομένουμε τις δοκιμασίες, τις δυσκολίες, τα εμπόδια, χωρίς να δίνουμε σημασία στα επιμέρους. Ε και; Ποιος χέστηκε; Είναι δύσκολο να παλεύεις για τα θέλω σου. Πολλοί τα παρατάνε, και συμβιβάζονται. Δεν θέλω να είμαι αυτή που θα τα παρατήσει στην πρώτη δυσκολία. Πόσο μάλλον να γίνω αντικείμενο εκμετάλλευσης, να με μεταχειρίζονται σε άθλιες συνθήκες και να λέω και ευχαριστώ. Δεν το θέλω.. Θέλω να είμαι από αυτούς που κάνουν κάτι σπουδαίο στην ζωή τους. Να με θαυμάζουν, έστω και αυτοί που με αγαπούν και είναι δίπλα μου, αν όχι για τα κατορθώματα μου, για την υπομονή που δείχνω σε μια τέτοια κατάσταση, και στο ότι κατάφερα να κάνω πράξη αυτά που έχω μέσα μου. Ένα στήριγμα χρειάζομαι. Δον έμεινε ακόμα πολύς καιρός, και από τον χρόνο κρίνεται το μέλλον μου. Π...