Make a wish to a shooting star*

Το ξέρω πως ο κόσμος έχει σημαντικότερα θέματα να ασχοληθεί. Όπως η πείνα, η φτώχεια, η οικονομική κρίση, το μέλλον.. Εγώ πάντως θα μιλήσω για την αγάπη. Ενα ζήτημα διαχρονικό, το οποίο φαίνεται να χάνει την αξία του σιγά σιγά.. Η αγάπη φίλε μου.  Τι σημαίνει στ'αλήθεια το να αγαπάς; Τό'χεις σκεφτεί ποτέ; Το να αγαπάς, σημαίνει να νοιάζεσαι.  Να εκτιμάς αυτά που παίρνεις και να ανταποδίδεις. Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Να κάνεις τον άλλο ευτυχισμένο, και ο άλλος με την σειρά του να κάνει το ίδιο. Αυτό πάει να πει αγάπη. Είναι η πιο απλή έννοια της. Το να αγαπάς σημαίνει να δίνεις τα πάντα και οι μην περιμένεις αντάλλαγμα. Κι όμως να το παίρνεις.  Να έρχεται από μόνο του. Το να αγαπάς σημαίνει να ζεις στον δικό σου κόσμο με το άτομο που θες.  Να χάνεσαι μέσα στα πλήθη κρατώντας το χέρι του/της, χωρίς να σε νοιάζει τίποτα. Τι θα πούνε, ποιος θα σας δει, γιατί. Αγάπη είναι απλά πράγματα. Απλά πράγματα, τα οποία μοιάζουν εύκολα, αλλά είναι τα...

Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να 'στε όλοι απέναντι μου, και να μου λέτε τι πρέπει, και τι όχι. Και ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα να σας ακούω.  Ποιοι είστε εσείς να μου λέτε για το καλό μου; Εσείς που με τα χρήματα το παίζεται μεγάλοι και τρανοί, που κανένα επίτευγμα δεν είχατε ως άτομα, που κάθεστε και κλαίγεστε ότι είστε μέχρι το λαιμό χωμένοι στα σκατά και στα χρέη; Εσείς που τα ακολουθήσατε τα πρέπει στην ζωή σας, είδα που σας έβγαλε. Ένας γαμημένος χρόνος είναι ακόμα. Ένας χρόνος, και τα πρέπει θα γίνουν παρελθόν. Θα φανεί ποιος από τους δυό μας θα πετύχει στην ζωή του και με ποιόν τρόπο. Θα φανεί, γιατί θα με παρακολουθείτε, και θα με κρίνετε για τις πράξεις μου, όπως και τώρα. Μόνο που τότε, δεν θα σας πέφτει λόγος, και δεν θα μιλάτε. Θα το βουλώνετε. Γιατί θα βλέπετε χαμόγελα στο προσωπό μου, και θα ζηλεύετε. Και θα ντραπείτε να μιλήσετε, γιατί θα ξέρετε ότι έχω δίκιο. Ένας γαμημένος χρόνος. Χτες μου είπαν να σας γράψω.  Να ξεχάσω ότι υπάρχετε, να μην με νοιάζ...

αναμνήσεις στιγμές λόγια υποσχέσεις συναισθήματα δικαιολογίες αγαπημένα πρόσωπα φιλίες Μερικά από τα ιδανικά και τις αξίες που ανήκουν στο παρελθόν, επηρεάζουν το παρόν και καθορίζουν το μέλλον. Ουσιαστικά, από αυτές τις αξίες, συνεπάγονται οι αποφάσεις μας, οι επιλογές μας, από τα οποία καθορίζεται το μέλλον μας. Όμως αυτές τις αξίες δεν τις εκτιμάμε όταν τις έχουμε, και όταν τις χάνουμε, μιζεριάζουμε. Τι γίνεται όμως στην περίπρωση που δεν αρκούμαστε σε όλα αυτά; Συνήθως προτιμάμε να τα χάσουμε και να ζήσουμε στην μιζέρια μας, επειδή δεν είμασταν ευτυχισμένοι με αυτά. Αξίζουμε όμως κάτι καλύτερο απ'αυτά, και αν ναι, γιατί να μην τα ψάξουμε, να τα βρούμε, να τα διεκδικήσουμε, να τα κάνουμε κτήμα μας, και πρέπει απλώς να αρκούμαστε σ'αυτά που "είχαμε"; Δεν το κάνουμε από υπερηφάνια. Δεν διώχνουμε μακριά όσα έχουμε επειδή είμαστε άπληστοι, ή επειδή δεν μας αρέσουν αρχικά, ή επειδή πιστεύουμε πως δεν μας αξίζουν. Αντιθέτως, ως ανώτερα έλλογα όντα, αξίζουμε ...

Είναι οι μέρες χαράς που σε θυμίζουν.  Είναι οι στιγμές εκείνες που ήσουν δίπλα μου στα δύσκολα, στα εύκολα, στα άσχημα. Ξέρω πια. Οι άνθρωποι δεν είναι δεδομένοι. Δεν μπορώ να σου ζητήσω να μείνεις για πάντα εδώ.  Θα δώσεις μια υπόσχεση, που μετά από χρόνια θα ξεχάσεις. Και θα φύγεις. Μια υπόσχεση που για 'μένα θα σημαίνει πολλά, για 'σένα θα είναι κάτι συνηθισμένο.. Ξέρω πως δεν θά'σαι πάντα εδώ. Πως κάποια στιγμή θα φύγεις.  Ώρες ώρες, όταν είσαι μακρυά μου, σκέφτομαι πως κάποια στιγμή δεν θα θες να γυρίσεις.. Και αυτή η στιγμή δεν θα αργήσει, θα το δεις. Όταν θελήσεις να φύγεις, φύγε.  Μην πεις κουβέντα. Λέξη..  Απλώς απομακρυνσου.  Θα με πονέσει. Ε και; Έχω συνηθίσει να μένω μόνη.. Μια χάρη μονάχα.. Μην μου πεις ποτέ αντίο. Είτε φύγεις αύριο, είτε όταν κάνεις παιδιά, είτε όταν γεράσεις.  Δεν μ'αρέσουν οι αποχαιρετισμοί..  Με τρομάζουν. Είναι σαν να μου λες κοιτώντας με κατάματα πως το αύριο δεν θα υπάρχει πια.  Ό...

Είναι σκληρός ο κόσμος.. Κι όμως, βλέπω μια χαραμάδα φως.. Μα πως;.. Η σιωπή παίζει τα δικά της παιχνίδια. Μερικές φορές, είναι ελπίδα, ζεστασιά, γαλήνη.. Άλλες φορές, σε τρελαίνει, σε φοβίζει.. Δεν ξέρω αν είναι μοναξιά αυτό που νιώθω. Δεν ξέρω, αν αυτό που προβάλεις είναι καλό ή κακό.. Με φοβίζει. Όπως φοβάσαι και εσύ. Όπως φοβάσαι ν'αγαπήσεις, να δεθείς, ν'αφεθείς.. Κατανοώ. Επειδή ξέρω πως φαντάζει αυτός ο φόβος. Εκμεταλλεύσου. Ευκαιρίες, τυχαίες συναντήσεις. Όλες εκμεταλλεύσου τες.. Γιατί μια φορά θα τις έχεις.  Μπορεί οι ευκαιρίες να επαναλαμβάνονται, ποτέ όμως δεν θα 'ναι οι ίδιες. Σκέψου.. Σκέψου πως, γιατί. Σκέψου το τι θα πει ο εαυτός σου όταν σε δει να προσπαθείς.. Θα χαρεί. Εσύ;.. Θα'ρθεις δυο λεπτά; Ίσα ίσα να σε δω. Μετά μπορείς να φύγεις. Δεν με νοιάζει.. Με νοιάζει όταν θα 'σαι δίπλα μου να 'σαι δυνατός. Να μην σκέφτεσαι το μετά, αλλά το τώρα. Και έτσι τα λεπτά θα γίνουν ώρες, οι ώρες μέρες, οι μέρες μήνες.. Απλώς έλα. Τα ...

Πάρτε το χαμπάρι πια. Ζούμε σε μια γαμημένη κοινωνία, που όλοι κοιτάνε το συμφέρον τους, το χρήμα, και  την πλάκα τους. Ο κόσμος δεν έχει πια με τι να ασχοληθεί, και χώνει την μύτη του εκεί που δεν τον παίρνει. Γιατί; ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ. Και σιγά μην κάτσει να σε ρωτήσει κιόλας. Κάτσε ρε φίλε. Το δικαίωμα, ποιος πούστης στο 'δωσε; Άλλα θα μου πεις, τι με νοιάζει κιόλας, ε; Χμμ, ναι.. τώρα κατάλαβα. Άλλος ένας μαλάκας είσαι και εσύ και η ράτσα σου. Ψάχνεις από κάπου να πιαστείς, από κάποιον δικό σου ψάχνεις, ψάχνεις κανέις, πουθενά. Όλοι έχουν φύγει, όλοι ψάχνουν αυτό που δεν μπορείς εσύ να τους δώσεις. Ε και; Θα σου 'λεγα να κάνεις και εσύ το ίδιο, αλλά βλέπεις, μετά γίνεσαι  ένα μ'αυτούς.  Και δεν το θέλω. Όχι επειδή θέλω να σε προστατέψω, ή επειδή με νοιάζει. Για 'σένα το κάνω. Για να ξυπνήσεις. Να δεις πως ο κόσμος είναι ηλίθιος. Θα ασχοληθεί με αυτό που θα σε κάψει. Γιατί; Γιατί έχει συμφέρον. Εσένα Σ'ΕΧΕΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ. ...

Θυμώνω ξέρεις. Και μαζί μου, και μαζί σου. Μαζί μου γιατί το μυαλό σε συνεργασία με την καρδιά δεν ακούνε στα πρέπει μου άλλα στα θέλω μου, τα οποία θέλω μου δεν είναι ίδια με τα δικά σου, και μαζί σου, γιατί μ'αφήνεις ν'ακούσω στα θέλω μου και όχι στα πρέπει μου. Θυμώνω που δεν μπορώ να συγκρατίσω το μυαλό μου από το να σε σκέφτεταθ, που σε θέλω κάθε μέρα όλο και περισσότερο, και κυρίως σε θέλω με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που με θες εσύ. Σε θέλω με την έννοια του "χρειάζομαι". Θυμώνω που δεν έχω πολλές ευκαιρίες να σε βλέπω, θυμώνω που δεν μ'ακούς όταν σου μιλάω σοβαρά, θυμώνω που δεν καταλαβαίνεις πλήρως τα θέλω μου. Σε χρειάζομαι για να καλύψω ανάγκες (και σωματικές και συναισθηματικές) και νιώθω πως πολλές φορές λείπεις.. Είχα πει πως δεν  θα ανοιχτώ. Είχα πει πως θα τα πνίξω όλα μέρα μου, για αρχή, μέχρι ν'αρχίσεις να νιώθεις και εσύ τα ίδια. Δεν μου αρκεί που δεν θες να με χάσεις. Θέλω περισσότερα. Θέλω να είσαι όπως είσαι όταν είμαστε μα...

Με φοβήζει, ξέρεις. Ο κόσμος, το σύμπαν. Είναι όλα τόσο πελώρια, μα τόσο μικρά στην ουσία.. Δεν είμαστε ούτε μια τελεία. Και όμως καταφέρνουμε και γινόμαστε τόσα μα τόσα πολλά.. Πως όμως; Πως;  Από που αντλούμε την δύναμή μας, ως λογικές οντότητες; Από ένα βλέμμα; Ένα δάκρυ; Μια χαρά; Μια ανάμνηση; Πες μου.. Θα είναι το μικρό μας μυστικό. Έχει μετρήσει ποτέ κανείς τ'αστέρια; Έχει κάτσει να τ'ακούσει; Το'χεις αναρωτηθεί ποτέ; Ποιος καθορίζει την ρουτίνα; Τα ιδανικά; Ποιος φταίει που τα όνειρά μας είναι είτε καλά, είτε άσχημα; Γιατί; Τι είναι η αγάπη; Η φιλία; Ποιος πίστεψε σ'αυτά, ποιος μας τα 'μαθε; Γιατί;..  Τόσα θέματα, τόσα προβλήματα, τόσα ιδανικά, τόσα κατεστημμένα.. Τόσα βλέμματα, και τόσες θεωρείες! Γιατί; Γιατί από απλό είδος έμβιων οργανισμών γίναμε τόσο περίπλοκοι; Τι μας έλειπε; Όλα τα είχαμε.  Και τώρα ψάχνουμε κάτι παραπάνω.. Γιατί ποτέ δεν ευχαριστιόμαστε. Πάντα κάτι θα λείπει.. Γιατί είμαστε άπλιστοι, γιατί τα θέλουμε όλα δικ...

Μέσα στους λίγους σε ξεχώρισα.. Πίστευα ότι διέφερες, ότι ήσουν αλλιώς. Φαινόταν, δεν ήσουν σαν τις άλλες..  Περνούσα τόσο καλά μαζί σου. Το μυαλό μου ξεχνιόταν από τις άχαρες και άσχημες σκέψεις, αλλά προτίμησες τους άλλους.. Γιατί χαρά μου;  Μου λείπεις. Μου λείπουν οι στιγμές μας, οι καφρίλες μας, τα μεθύσια μας. Οι στιγμές σπίτι σου, ο σκύλος σου, η μουσική σου.. Οι ταινίες μαζί, οι αγκαλιές σου, η παρέα μας, οι συζητήσεις στο τηλέφωνο, το τσιχλόδεντρο.. Μου λείπεις. Ξεχνάς όμως.. Βασικά όχι, δεν ξεχνάς. Απλώς δεν θες να θυμάσαι. Δεν θες να 'σαι εκεί. Αν ήθελες θα ήσουν ακόμα.. Όμως όχι. Υπάρχουν πολύ καλύτερα εκεί έξω για 'σενα.  Να προσέχεις τον εαυτό σου. Να με θυμάσαι που και που, έστω ότι κάποτε υπήρξα στην ζωή σου, αν όχι αλλιώς.. Ελπίζω όταν με θυμηθείς να μην έχω φύγει τελείως.. Αλλά κάποια μέρα θα φύγω. Δεν αντέχω άλλο.. Μια ευχή μονάχα. Κοίτα να 'σαι ευτυχισμένη. Μπορεί να μην το διαβάσεις ποτέ σου. Δεν πειράζει. Θα ακουστώ κάποια στιγμή.. Θα μο...

12092013 Σήμερα πέρασα μπορεί και την πιο απίστευτη μέρα που θα μπορούσα. Ούτε γκομενικά, ούτε προβλήματα. Ανέμελα πράγματα, φίλοι, παρέες. Αυτό. Αυτό αρκεί για να ρίξεις δάκρυα χαράς και λύπης μαζί, και να χαμογελάς μέχρι θανάτου. Μια αγκαλιά, ένα βλέμμα ενδιαφέροντος, ατελείωτες συζητήσεις, μουσική με παρέα, παγωτό, και στιγμές με το τσουβάλι να θυμάσαι. Δεν πρέπει να περιμένεις την στιγμή που θα σου πει ο άλλος "σε μια βδομάδα φεύγω, πάω εκεί για να κάνω την ζωή μου" για να καταλάβεις ότι κανείς δεν είναι δεδομένος, ότι ο κάθε άνθρωπος θα φύγει κάποια στιγμή, ότι δεν είναι στάσιμος. Γι'αυτό να χαίρεσαι την κάθε στιγμή με αυτά τα άτομα. Για να 'χεις να θυμάσαι, μέχρι να τους ξαναδείς.. Γιατί το γεγονός ότι σε 'καναν να γελάς τόσο καιρό χωρίς αιτία, ναι μεν είναι ανεκτίμητο, αλλά σημαίνει ότι νοιάζονται. Και είναι λίγοι που θα το κάνουν αυτό για 'σένα, φίλε.. Είναι τόσα πολλά συναισθήματα, τόσες λέξεις, τόσες στιγμές.. Που χάνουν την αξία τους...

Πόσο εύκολο είναι να εγκαταλείπεις ο,τιδήποτε. Και ο λόγος; Βρίσκεις πάντα κάτι καλύτερο από αυτό που έχεις. Το'χεις δεν το'χεις εκτιμήσει. Πάντα κάτι καλύτερο, ή κάτι που πιστεύεις ότι έχει μεγαλύτερη αξία από εσένα, σε κάτι να εγκαταλείπεις τα παλιά. Ναι, τα παλιά μπορεί να πονάνε, να στεναχωρούν.. αλλά μερικές φορές τα παλιά είναι όλα όσα έχεις. Και πολλές φορές το νοσταλγείς, γιατί δεν το'χεις πια δίπλα σου. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που εγκαταλείπεις κάτι επίτηδες; Επειδή κάποιος άλλος στο ζητάει; Επειδή πρέπει να αποδείξεις κάτι σε κάποιον, ή ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό; Είναι εύκολο να εγκαταλείπεις κάποιον; Κάποιον που κάποτε σε συμπλήρωνε, και τωρά απλώς έγινε περιττός; Όταν κάποιος σε ξεχνάει, όταν κάποιος σε παραμελεί, και υποτίθεται σ'έχει πάνω από όλα στην ζωή του, εσύ τι κάνεις; Επιμένεις, περιμένεις, ή εγκαταλείπεις και εσύ; Είδες δίλλημα; Γιατί να κάνεις ένα από τα 3, ή ακόμα και τα 3; Γιατί μπλέχτηκες εξαρχής σε αυτήν την κατάσταση; Ή κ...

Ναι, υπάρχει ένα πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που όλοι το έχουν (είτε σε μεγάλο βαθμό, είτε σε μικρό), απλώς φοβούνται να το παραδεχτούν. Προφανώς θέλει κότσια να παραδεχτείς πως η μοναξιά σου κρατάει συντροφιά. Πολλές φορές το ευχόμαστε βέβαια. Έχει και την γλύκα της.. Αλλά η μόνιμη παραμονή της στην ζωή σου, είναι ανυπόφορη. Η μοναξιά, είναι μια γελοία γκόμενα. Εμφανίζεται σε σένα όποτε την χρειάζεσαι, και σε τραβάει μαζί της. Ο δυσκολότερος αγώνας, είναι όταν την πολεμάς. Δεν αντέχεις μέχρι τέλους. Νιώθεις πως σιγά σιγά τα παρατάς, και πιστεύεις πως είναι καλύτερα να συμβιβαστείς και να συνηθήσεις.. Και καταλήγεις να την αγαπάς. Με τον δικό σου τρόπο.. Η μοναξιά όμως, χρειάζεται παρέα. Γι'αυτό, επιλέγει τα θύματά της.  Ναι. Μπορεί και να μου αρέσει που είμαι μόνη. Αυτό δεν πάει να πει πως δεν έχω ανάγκες. Θέλω πολλά. Πολλά απλά πράγματα. Όμως να, που τα απλά πράγματα, είναι και τα πιο δύσκολα.. Ναι, θέλω πίσω τους ανθρώπους που είναι μακρυά μου (εγωιστικό, το ξέρω). Θέλω να ελ...

Κάποτε ήξερα τι ήθελα από την ζωή. Μάλλον, τώρα έμεινα στα πρέπει. Και αυτό που με σκοτώνει, είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος να με κἀνει να θέλω να πετύχω. Η ζωή όμως, δεν είναι στάσιμη. Παίρνει μακρυά αυτά που αγαπάς, με τον κάθε τρόπο. Και εσύ, απλὠς ξυπνάς ένα πρωί, και τίποτα δεν είναι εκεί. Και πρέπει να κάνεις προσπάθειες να ανακτήσεις όλα αυτά που σου έχουν πάρει. Πρέπει να παλέψεις, να είσαι δυνατός.. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί κάθε μέρα που περνάει, να πρέπει να συχαίνεσαι τον εαυτό σου που απλώς δεν έχεις τι να κάνεις, ενώ το μυαλό σου τρέχει τόσο μακρυά, που θες να πετάξεις μαζί του, και σε εμποδίζει η βαρύτητα. Εεει, μαλάκα, ξύπνα, είναι ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! Ναι, μπορεί το όλο concept της ζωής να είναι γραφικό, να καταντάς να ζεις σε μια ρουτίνα που όλοι συχαίνονται, αλλά όταν πας να την αλλάξεις, αυτή να σου λείπει, αλλά είναι αυτές οι μικρές στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ευτυχισμένος. Μπορεί να είναι πράγματα που από αγνώστους να σου φαίνονται αγένεια, αλλά από τους φίλους είναι π...