Make a wish to a shooting star*

Γιατί να έιναι τόσο κακό να αγαπάς το σκοτάδι; Τα βράδια μπορείς να σαι αυτός που δεν είσαι την μέρα. Τα βράδια κοιμάσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι. Τα βράδια περνάνε τόσο εύκολα όταν έχεις καλή παρέα.. Ναι, ζηλεύω. Ζηλεύω αυτούς που μπορούν κι απολαμβάνουν τα βράδια. Τους ζηλεύω, γιατί ζουν κάτι που εγώ δεν έχω την πολυτέλεια να ζήσω. Τους ζηλεύω γιατί ξέρουν κάτι που δεν ξέρω. Αν υπάρχει μαγεία. Και κατά την γνώμη μου, υπάρχει.. Δεν είναι τυχαίο που λένε πως ο άνθρωπος έχει δυο εαυτούς και πολλές μεριές. Και πολλές φορές, τα αληθινά τα βράδια συμβαίνουν. Βράδυ μένεις ξύπνιος για να περιμένεις ένα μήνυμα, Βράδυ σε τρώνε και σε βασανίζουν οι σκέψεις, Βράδυ σκέφτεσαι πως θα ομορφήνεις την επόμενη μέρα, Βράδυ ξεσπάς είτε με χαμόγελα, είτε με δάκρυα.. Και τι πιο μαγικό από αυτό.. Να βλέπεις τον αληθινό σου εαυτό, χωρίς να χρειαστείς καθρέφτη.. Δεν είναι τυχαίο που, ακόμη κι αν φοβάσαι το σκοτάδι, νιώθεις ασφάλεια το βράδυ. Υπάρχουν βέβαια, ...

Είστε κι όλοι εσείς που μιλάτε για ελευθερία, που δείχνετε στους άλλους ότι την έχετε.. Ότι την ζείτε. Την έχετε πραγματικά; Τι είναι ελευθερία για σας; Είναι η κρίση σας να μην εξαρτάται από κανέναν; Είναι να βγαίνετε, και να αλητεύετε; Να έχετε λεφτά, ανεξαρτησία, και άλλα πλούτη; Τι; Σας ζηλεύω όλους.  Ζηλεύω το κάθε είδος ελευθερίας σας. Ζηλεύω όλα αυτά που δεν έχω, κι ας γίνομαι αχάριστη. Κι ας ξέρω ότι τίποτα από αυτά δεν θα μου φέρουν το καλό μου, εγώ συνεχίζω να σας ζηλεύω. Το καλό μου.. χμμ. Βλέπεις, βιαζόμουν να μεγαλώσω.  Δεν ήθελα να δω τα άσχημα της ενηλικίωσης.. Ή μάλλον τα 'βλεπα, αλλά δεν έδινα τόση βάση. Κι όμως, δεν κατάφερα να κατακτήσω τίποτα.  Όλα τα όνειρά μου, κι όλα τα θέλω μου, πήγαν στράφι. Κι αυτό γιατί; Γιατί δεν πάλεψα. Γιατί δεν διεκδίκησα, γιατί δεν πίστεψα. Ναι, τα παραδέχομαι.  Δεν αλλάζει όμως ο χαρακτήρας μου, έτσι είναι. Και το μόνο που μου μένει, είναι να το παραδεχτώ. Ήμουν λάθος, σε πολλά, κι όμως τα ή...

Τώρα που μεγάλωσα, χρειάζομαι μια καλή εισαγωγή για κάθε κείμενό μου.. Θυμάσαι παλιά που θέλαμε να μεγαλώσουμε, για να μπορούμε να κάνουμε αυτά που δεν μας άφηναν, ή αυτά που ήταν παράνομα σε μικρή ηλικία; Θυμάσαι πόσο ζηλεύαμε, πόσο βιαζόμασταν; (άκου ποιος μιλάει, εγώ, που έβαζα παραπάνω χρόνια όταν συστηνόμουν..) Θυμάσαι τις εποχές που τα λεφτά δεν τα μετρούσαν; Τότε, που αγόραζες όλο τον κόσμο. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες.. Πως περνάει έτσι ο καιρός, ή μάλλον καλύτερα, πως αλλάζει τόσο γρήγορα.. Και να που έφτασα στην καλύτερη ηλικία, σε λάθος όμως εποχή. Τώρα, οι ασχολίες μου θα 'πρεπε να 'ναι τσιγάρο, φαϊ, ποτό, χορός. Αυτά περίμενα. Να βγαίνω, να πηγαίνω εκδρομές, και να χαλαρώσω λίγο από το πίξιμο. Αντ'αυτού, κάθομαι και τα ξύνω, χωρίς να 'χω λεφτά, χωρίς να μπορώ να κάνω τα όνειρά μου πράξη, με τόσα δεν και πρέπει.  Πάλι απ'την αρχή δηλαδή.. Και τώρα δεν δικαιολογείσαι. Δεν είσαι μικρός πια. Έχεις ευθύνες. Έχεις υποχρεώσεις. Μαλάκα. Είνα...

Ας το πάω εγωιστικά το θέμα, μπας και με ακούσει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Έχω μιλήσει τόσες φορές για την αγάπη, και ακόμα δεν κατάφερα να αποδείξω τι σημαίνει. Ας το πάμε με την ιδανική για ΄μενα αγάπη. Δεν είναι μόνο παραμύθια, και πρίγκιπες και κάστρα. Ούτε μόνο λουλούδια, ούτε τραγούδια με κεράκια, ούτε κούτες με ένα κάρο δώρα. Όχι. Αγάπη για ΄μενα είναι να θες και να σε θέλει ο άλλος ολοκληρωτικά. Να 'χεις το μυαλό και το σώμα του άλλου στα χέρια σου.  Να τα έλεγχεις. Να τα κάνεις ότι θες. Να υπάρχει εγωισμός του εμείς. Να είναι κάτι δυνατό, κάτι φρικαλαίο, κάτι υπερβολικό.  Μια σχέση υπερβολική για τους άλλους. Κι όμως, σε μας να μοιάζει τόσο ιδανική. Μια αγάπη "παρανοϊκή και απόλυτη". Να νιώθεις ρίγος μετά από χρόνια, σε κάθε κοίταγμα. Να ακούς την φωνή του, και να σε πιάνει ταχυπαλμία.  Να ταλαιπωρείσαι κάθε μέρα μέχρι να βρεθείτε. Να ταλαιπωρείσαι ψυχολογικά. Μια αγάπη για 'μενα είναι αρρωστημένη. Ποιο το νόημα να αγαπάς όταν δεν εί...

Και προσπαθείς, προσπαθείς, προσπαθείς, κι όλο λες να φύγεις, και πάντα μένεις εκεί.. Προσπαθείς ν'αντέξεις, προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου κάθε φορά, παλεύεις.. Παλεύεις για κάτι που στην ουσία είναι ανούσιο, κι όμως, της στιγμής πολύ σημαντικό.. Δίνεις την μάχη με τον δαίμονά σου.  Ποιος λες να νικήσει στην τελική;  Κι όλο σκέφτεσαι τα βράδια, κι όλο φοβάσαι να κοιμηθείς, κι όλο βασανίζεσαι με πράγματα ανύπαρκτα,  κι όμως αυτά παραμένουν εκεί.. Παραμονεύουν τον ύπνο σου, τα όνειρά σου, θέλοντας να χτυπήσουν ακριβώς εκεί! Κι εσύ τα αφήνεις. Γιατί έτσι γεννήθηκες εσύ. Αδύναμος, και χωρίς λογική.  Χωρίς την κοινή λογική. Κι έπειτα από πολλά ξενύχτια,  πολλά βράδια που δεν ξημέρωσαν ποτέ,  και πολλές ώρες αφιερωμένες στους δαίμονές σου, παίρνεις την απόφαση να κοιμηθείς, να γαληνέψεις.. Ποιός όμως είναι εκεί;  Κανείς.. Είναι ειρωνεία ξέρεις, να παλεύεις μόνος. Να προσπαθείς για κάτι που το θες πολύ, μόνος. Χωρίς βοήθεια....

I was born and raised in a family with a lot of members. I never missed anyone (except my father, he left when i was 6 months old, and came back when i was 4). Somebody was always there with me. Either to help me, either not to feel alone, or afraid.  That's how i was raised. Not to miss anyone. I was always with someone at home, always with someone outside, always with a lot of people, or i'd get back at home early. Even if this was for my own protection, it has damaged me, mentally. I'm more afraid now that i'm old enough to judge what's right or wrong. I'm more afraid to be out late at night, it seems wrong to me. It seems wrong to have fun, not to care about certain things, and i simply can't change that. Because it feels wrong. Because that's how they raised me.  Sometimes, i feel like they want me to be afraid of the world around me. They want me to be precautious, not to be with a lot of people, because crowds are dangerous. Because you don...

Ο χρόνος λοιπόν. Δημιούργημα του ανθρώπου. Γιατί στην ουσία ο χρόνος είναι άυλος και απέραντος. Ούτε μετριέται, ούτε βλέπεται, ούτε νιώθεται.  Εμείς γερνάμε, εμείς αλλάζουμε, "καθώς περνά ο χρόνος".. Γιατί μετρήθηκε ο χρόνος, αφού δεν τελειώνει ποτέ; Μόνο και μόνο για να βολευτούμε εμείς οι άνθρωποι,  να είμαστε συντονισμένοι, και να πηγαίνουμε βάση προγράμματος; Τι είναι ο χρόνος στην ουσία; Κι όμως. Ως άνθρωποι, δώσαμε τόση αξία στον χρόνο. Τον ἐχουμε κάνει γιατρικό, φάρμακο για τις πληγές μας, με τον χρόνο μετράμε την υπομονή μας, και ξέρουμε μια καθορισμένη στιγμή στην οποία θα έρθει αυτό που τόσο προσμένουμε. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, μας βολεύει. Γιατί μας αρέσει να παραποιούμε καταστάσεις, και να τα φέρνουμε όπως μας βολεύουν. Ναι, αυτό είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Άπληστοι από την φύση μας, μόνο το συμφέρον μας κοιτάμε! Το λεγόμενο "δίκιο", το οποίο διαφέρει για τον καθένα μας! Ας μιλήσω όμως με ορισμούς του χρόνου. -Ο χρόνος....