Make a wish to a shooting star*

Γιατί να έιναι τόσο κακό να αγαπάς το σκοτάδι; Τα βράδια μπορείς να σαι αυτός που δεν είσαι την μέρα. Τα βράδια κοιμάσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι. Τα βράδια περνάνε τόσο εύκολα όταν έχεις καλή παρέα.. Ναι, ζηλεύω. Ζηλεύω αυτούς που μπορούν κι απολαμβάνουν τα βράδια. Τους ζηλεύω, γιατί ζουν κάτι που εγώ δεν έχω την πολυτέλεια να ζήσω. Τους ζηλεύω γιατί ξέρουν κάτι που δεν ξέρω. Αν υπάρχει μαγεία. Και κατά την γνώμη μου, υπάρχει.. Δεν είναι τυχαίο που λένε πως ο άνθρωπος έχει δυο εαυτούς και πολλές μεριές. Και πολλές φορές, τα αληθινά τα βράδια συμβαίνουν. Βράδυ μένεις ξύπνιος για να περιμένεις ένα μήνυμα, Βράδυ σε τρώνε και σε βασανίζουν οι σκέψεις, Βράδυ σκέφτεσαι πως θα ομορφήνεις την επόμενη μέρα, Βράδυ ξεσπάς είτε με χαμόγελα, είτε με δάκρυα.. Και τι πιο μαγικό από αυτό.. Να βλέπεις τον αληθινό σου εαυτό, χωρίς να χρειαστείς καθρέφτη.. Δεν είναι τυχαίο που, ακόμη κι αν φοβάσαι το σκοτάδι, νιώθεις ασφάλεια το βράδυ. Υπάρχουν βέβαια, ...

Είστε κι όλοι εσείς που μιλάτε για ελευθερία, που δείχνετε στους άλλους ότι την έχετε.. Ότι την ζείτε. Την έχετε πραγματικά; Τι είναι ελευθερία για σας; Είναι η κρίση σας να μην εξαρτάται από κανέναν; Είναι να βγαίνετε, και να αλητεύετε; Να έχετε λεφτά, ανεξαρτησία, και άλλα πλούτη; Τι; Σας ζηλεύω όλους.  Ζηλεύω το κάθε είδος ελευθερίας σας. Ζηλεύω όλα αυτά που δεν έχω, κι ας γίνομαι αχάριστη. Κι ας ξέρω ότι τίποτα από αυτά δεν θα μου φέρουν το καλό μου, εγώ συνεχίζω να σας ζηλεύω. Το καλό μου.. χμμ. Βλέπεις, βιαζόμουν να μεγαλώσω.  Δεν ήθελα να δω τα άσχημα της ενηλικίωσης.. Ή μάλλον τα 'βλεπα, αλλά δεν έδινα τόση βάση. Κι όμως, δεν κατάφερα να κατακτήσω τίποτα.  Όλα τα όνειρά μου, κι όλα τα θέλω μου, πήγαν στράφι. Κι αυτό γιατί; Γιατί δεν πάλεψα. Γιατί δεν διεκδίκησα, γιατί δεν πίστεψα. Ναι, τα παραδέχομαι.  Δεν αλλάζει όμως ο χαρακτήρας μου, έτσι είναι. Και το μόνο που μου μένει, είναι να το παραδεχτώ. Ήμουν λάθος, σε πολλά, κι όμως τα ή...

Τώρα που μεγάλωσα, χρειάζομαι μια καλή εισαγωγή για κάθε κείμενό μου.. Θυμάσαι παλιά που θέλαμε να μεγαλώσουμε, για να μπορούμε να κάνουμε αυτά που δεν μας άφηναν, ή αυτά που ήταν παράνομα σε μικρή ηλικία; Θυμάσαι πόσο ζηλεύαμε, πόσο βιαζόμασταν; (άκου ποιος μιλάει, εγώ, που έβαζα παραπάνω χρόνια όταν συστηνόμουν..) Θυμάσαι τις εποχές που τα λεφτά δεν τα μετρούσαν; Τότε, που αγόραζες όλο τον κόσμο. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες.. Πως περνάει έτσι ο καιρός, ή μάλλον καλύτερα, πως αλλάζει τόσο γρήγορα.. Και να που έφτασα στην καλύτερη ηλικία, σε λάθος όμως εποχή. Τώρα, οι ασχολίες μου θα 'πρεπε να 'ναι τσιγάρο, φαϊ, ποτό, χορός. Αυτά περίμενα. Να βγαίνω, να πηγαίνω εκδρομές, και να χαλαρώσω λίγο από το πίξιμο. Αντ'αυτού, κάθομαι και τα ξύνω, χωρίς να 'χω λεφτά, χωρίς να μπορώ να κάνω τα όνειρά μου πράξη, με τόσα δεν και πρέπει.  Πάλι απ'την αρχή δηλαδή.. Και τώρα δεν δικαιολογείσαι. Δεν είσαι μικρός πια. Έχεις ευθύνες. Έχεις υποχρεώσεις. Μαλάκα. Είνα...