Make a wish to a shooting star*

Ας το πάω εγωιστικά το θέμα, μπας και με ακούσει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Έχω μιλήσει τόσες φορές για την αγάπη, και ακόμα δεν κατάφερα να αποδείξω τι σημαίνει. Ας το πάμε με την ιδανική για ΄μενα αγάπη. Δεν είναι μόνο παραμύθια, και πρίγκιπες και κάστρα. Ούτε μόνο λουλούδια, ούτε τραγούδια με κεράκια, ούτε κούτες με ένα κάρο δώρα. Όχι. Αγάπη για ΄μενα είναι να θες και να σε θέλει ο άλλος ολοκληρωτικά. Να 'χεις το μυαλό και το σώμα του άλλου στα χέρια σου.  Να τα έλεγχεις. Να τα κάνεις ότι θες. Να υπάρχει εγωισμός του εμείς. Να είναι κάτι δυνατό, κάτι φρικαλαίο, κάτι υπερβολικό.  Μια σχέση υπερβολική για τους άλλους. Κι όμως, σε μας να μοιάζει τόσο ιδανική. Μια αγάπη "παρανοϊκή και απόλυτη". Να νιώθεις ρίγος μετά από χρόνια, σε κάθε κοίταγμα. Να ακούς την φωνή του, και να σε πιάνει ταχυπαλμία.  Να ταλαιπωρείσαι κάθε μέρα μέχρι να βρεθείτε. Να ταλαιπωρείσαι ψυχολογικά. Μια αγάπη για 'μενα είναι αρρωστημένη. Ποιο το νόημα να αγαπάς όταν δεν εί...

Και προσπαθείς, προσπαθείς, προσπαθείς, κι όλο λες να φύγεις, και πάντα μένεις εκεί.. Προσπαθείς ν'αντέξεις, προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου κάθε φορά, παλεύεις.. Παλεύεις για κάτι που στην ουσία είναι ανούσιο, κι όμως, της στιγμής πολύ σημαντικό.. Δίνεις την μάχη με τον δαίμονά σου.  Ποιος λες να νικήσει στην τελική;  Κι όλο σκέφτεσαι τα βράδια, κι όλο φοβάσαι να κοιμηθείς, κι όλο βασανίζεσαι με πράγματα ανύπαρκτα,  κι όμως αυτά παραμένουν εκεί.. Παραμονεύουν τον ύπνο σου, τα όνειρά σου, θέλοντας να χτυπήσουν ακριβώς εκεί! Κι εσύ τα αφήνεις. Γιατί έτσι γεννήθηκες εσύ. Αδύναμος, και χωρίς λογική.  Χωρίς την κοινή λογική. Κι έπειτα από πολλά ξενύχτια,  πολλά βράδια που δεν ξημέρωσαν ποτέ,  και πολλές ώρες αφιερωμένες στους δαίμονές σου, παίρνεις την απόφαση να κοιμηθείς, να γαληνέψεις.. Ποιός όμως είναι εκεί;  Κανείς.. Είναι ειρωνεία ξέρεις, να παλεύεις μόνος. Να προσπαθείς για κάτι που το θες πολύ, μόνος. Χωρίς βοήθεια....