Make a wish to a shooting star*

Ο χρόνος λοιπόν. Δημιούργημα του ανθρώπου. Γιατί στην ουσία ο χρόνος είναι άυλος και απέραντος. Ούτε μετριέται, ούτε βλέπεται, ούτε νιώθεται.  Εμείς γερνάμε, εμείς αλλάζουμε, "καθώς περνά ο χρόνος".. Γιατί μετρήθηκε ο χρόνος, αφού δεν τελειώνει ποτέ; Μόνο και μόνο για να βολευτούμε εμείς οι άνθρωποι,  να είμαστε συντονισμένοι, και να πηγαίνουμε βάση προγράμματος; Τι είναι ο χρόνος στην ουσία; Κι όμως. Ως άνθρωποι, δώσαμε τόση αξία στον χρόνο. Τον ἐχουμε κάνει γιατρικό, φάρμακο για τις πληγές μας, με τον χρόνο μετράμε την υπομονή μας, και ξέρουμε μια καθορισμένη στιγμή στην οποία θα έρθει αυτό που τόσο προσμένουμε. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, μας βολεύει. Γιατί μας αρέσει να παραποιούμε καταστάσεις, και να τα φέρνουμε όπως μας βολεύουν. Ναι, αυτό είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Άπληστοι από την φύση μας, μόνο το συμφέρον μας κοιτάμε! Το λεγόμενο "δίκιο", το οποίο διαφέρει για τον καθένα μας! Ας μιλήσω όμως με ορισμούς του χρόνου. -Ο χρόνος....

Ο κόσμος είναι γεμάτος από πανέμορφα μέρη. Μέρη που μπορεί να μην σημαίνουν τίποτα για 'σἐνα, ή που μπορεί να 'ναι η μισή σου ζωή. Μόνο οι αναμνήσεις σε κάνουν να τ'αγαπάς, ακόμα και αν είναι ένας κάμπος, μια εκκλησία, ένα πάρκο, ένας δρόμος. Τρέλες, στιγμές απλές από παιχνίδια, ένας μισάωρος καφές, μια βόλτα με τον σκύλο σου, ξύλο, ένα φιλί, μια αγκαλιά, ένας τσακωμός, κλάμματα. Να έχεις συντροφιά την θάλασσα και να γαληνεύει η ψυχή σου. Τι πιο ωραίο; Στιγμές, όμορφες στιγμές. Είτε με παρέα, είτε μόνος, είτε με τον έρωτα της ζωής σου. Μέσω ενός τόπου, σίγουρα θα τους θυμάσαι. Κι όμως, μεγαλώνουμε. Και τα χρώματα χάνονται. Γιατί τα παιδιά βρίσκουν καινούριους τόπους να παίξουν, να τρέξουν, να ερωτευτούν. Και ο τόπος χάνει την ζωντάνια του.. Μα έλα που από την ψυχή σου δεν σβήνεται. Κάθε φορά που θα περνάς από 'κει, θα 'χεις και κάτι να θυμάσαι. κάτι, μικρό, μεγάλο. Γεύσεις, αρώματα, συναισθήματα. Πως να μην αγαπάς τον τόπο που μεγάλωσες; Είτε είναι...