Κάποτε ήξερα τι ήθελα από την ζωή. Μάλλον, τώρα έμεινα στα πρέπει. Και αυτό που με σκοτώνει, είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος να με κἀνει να θέλω να πετύχω. Η ζωή όμως, δεν είναι στάσιμη. Παίρνει μακρυά αυτά που αγαπάς, με τον κάθε τρόπο. Και εσύ, απλὠς ξυπνάς ένα πρωί, και τίποτα δεν είναι εκεί. Και πρέπει να κάνεις προσπάθειες να ανακτήσεις όλα αυτά που σου έχουν πάρει. Πρέπει να παλέψεις, να είσαι δυνατός.. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί κάθε μέρα που περνάει, να πρέπει να συχαίνεσαι τον εαυτό σου που απλώς δεν έχεις τι να κάνεις, ενώ το μυαλό σου τρέχει τόσο μακρυά, που θες να πετάξεις μαζί του, και σε εμποδίζει η βαρύτητα. Εεει, μαλάκα, ξύπνα, είναι ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! Ναι, μπορεί το όλο concept της ζωής να είναι γραφικό, να καταντάς να ζεις σε μια ρουτίνα που όλοι συχαίνονται, αλλά όταν πας να την αλλάξεις, αυτή να σου λείπει, αλλά είναι αυτές οι μικρές στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ευτυχισμένος. Μπορεί να είναι πράγματα που από αγνώστους να σου φαίνονται αγένεια, αλλά από τους φίλους είναι π...