Για τους ανθρώπους που μυρίζουν όμορφα..
12092013 Σήμερα πέρασα μπορεί και την πιο απίστευτη μέρα που θα μπορούσα. Ούτε γκομενικά, ούτε προβλήματα. Ανέμελα πράγματα, φίλοι, παρέες. Αυτό. Αυτό αρκεί για να ρίξεις δάκρυα χαράς και λύπης μαζί, και να χαμογελάς μέχρι θανάτου. Μια αγκαλιά, ένα βλέμμα ενδιαφέροντος, ατελείωτες συζητήσεις, μουσική με παρέα, παγωτό, και στιγμές με το τσουβάλι να θυμάσαι. Δεν πρέπει να περιμένεις την στιγμή που θα σου πει ο άλλος "σε μια βδομάδα φεύγω, πάω εκεί για να κάνω την ζωή μου" για να καταλάβεις ότι κανείς δεν είναι δεδομένος, ότι ο κάθε άνθρωπος θα φύγει κάποια στιγμή, ότι δεν είναι στάσιμος. Γι'αυτό να χαίρεσαι την κάθε στιγμή με αυτά τα άτομα. Για να 'χεις να θυμάσαι, μέχρι να τους ξαναδείς.. Γιατί το γεγονός ότι σε 'καναν να γελάς τόσο καιρό χωρίς αιτία, ναι μεν είναι ανεκτίμητο, αλλά σημαίνει ότι νοιάζονται. Και είναι λίγοι που θα το κάνουν αυτό για 'σένα, φίλε.. Είναι τόσα πολλά συναισθήματα, τόσες λέξεις, τόσες στιγμές.. Που χάνουν την αξία τους...