Make a wish to a shooting star*

Γιατί να έιναι τόσο κακό να αγαπάς το σκοτάδι; Τα βράδια μπορείς να σαι αυτός που δεν είσαι την μέρα. Τα βράδια κοιμάσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι. Τα βράδια περνάνε τόσο εύκολα όταν έχεις καλή παρέα.. Ναι, ζηλεύω. Ζηλεύω αυτούς που μπορούν κι απολαμβάνουν τα βράδια. Τους ζηλεύω, γιατί ζουν κάτι που εγώ δεν έχω την πολυτέλεια να ζήσω. Τους ζηλεύω γιατί ξέρουν κάτι που δεν ξέρω. Αν υπάρχει μαγεία. Και κατά την γνώμη μου, υπάρχει.. Δεν είναι τυχαίο που λένε πως ο άνθρωπος έχει δυο εαυτούς και πολλές μεριές. Και πολλές φορές, τα αληθινά τα βράδια συμβαίνουν. Βράδυ μένεις ξύπνιος για να περιμένεις ένα μήνυμα, Βράδυ σε τρώνε και σε βασανίζουν οι σκέψεις, Βράδυ σκέφτεσαι πως θα ομορφήνεις την επόμενη μέρα, Βράδυ ξεσπάς είτε με χαμόγελα, είτε με δάκρυα.. Και τι πιο μαγικό από αυτό.. Να βλέπεις τον αληθινό σου εαυτό, χωρίς να χρειαστείς καθρέφτη.. Δεν είναι τυχαίο που, ακόμη κι αν φοβάσαι το σκοτάδι, νιώθεις ασφάλεια το βράδυ. Υπάρχουν βέβαια, ...

Είστε κι όλοι εσείς που μιλάτε για ελευθερία, που δείχνετε στους άλλους ότι την έχετε.. Ότι την ζείτε. Την έχετε πραγματικά; Τι είναι ελευθερία για σας; Είναι η κρίση σας να μην εξαρτάται από κανέναν; Είναι να βγαίνετε, και να αλητεύετε; Να έχετε λεφτά, ανεξαρτησία, και άλλα πλούτη; Τι; Σας ζηλεύω όλους.  Ζηλεύω το κάθε είδος ελευθερίας σας. Ζηλεύω όλα αυτά που δεν έχω, κι ας γίνομαι αχάριστη. Κι ας ξέρω ότι τίποτα από αυτά δεν θα μου φέρουν το καλό μου, εγώ συνεχίζω να σας ζηλεύω. Το καλό μου.. χμμ. Βλέπεις, βιαζόμουν να μεγαλώσω.  Δεν ήθελα να δω τα άσχημα της ενηλικίωσης.. Ή μάλλον τα 'βλεπα, αλλά δεν έδινα τόση βάση. Κι όμως, δεν κατάφερα να κατακτήσω τίποτα.  Όλα τα όνειρά μου, κι όλα τα θέλω μου, πήγαν στράφι. Κι αυτό γιατί; Γιατί δεν πάλεψα. Γιατί δεν διεκδίκησα, γιατί δεν πίστεψα. Ναι, τα παραδέχομαι.  Δεν αλλάζει όμως ο χαρακτήρας μου, έτσι είναι. Και το μόνο που μου μένει, είναι να το παραδεχτώ. Ήμουν λάθος, σε πολλά, κι όμως τα ή...

Τώρα που μεγάλωσα, χρειάζομαι μια καλή εισαγωγή για κάθε κείμενό μου.. Θυμάσαι παλιά που θέλαμε να μεγαλώσουμε, για να μπορούμε να κάνουμε αυτά που δεν μας άφηναν, ή αυτά που ήταν παράνομα σε μικρή ηλικία; Θυμάσαι πόσο ζηλεύαμε, πόσο βιαζόμασταν; (άκου ποιος μιλάει, εγώ, που έβαζα παραπάνω χρόνια όταν συστηνόμουν..) Θυμάσαι τις εποχές που τα λεφτά δεν τα μετρούσαν; Τότε, που αγόραζες όλο τον κόσμο. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες.. Πως περνάει έτσι ο καιρός, ή μάλλον καλύτερα, πως αλλάζει τόσο γρήγορα.. Και να που έφτασα στην καλύτερη ηλικία, σε λάθος όμως εποχή. Τώρα, οι ασχολίες μου θα 'πρεπε να 'ναι τσιγάρο, φαϊ, ποτό, χορός. Αυτά περίμενα. Να βγαίνω, να πηγαίνω εκδρομές, και να χαλαρώσω λίγο από το πίξιμο. Αντ'αυτού, κάθομαι και τα ξύνω, χωρίς να 'χω λεφτά, χωρίς να μπορώ να κάνω τα όνειρά μου πράξη, με τόσα δεν και πρέπει.  Πάλι απ'την αρχή δηλαδή.. Και τώρα δεν δικαιολογείσαι. Δεν είσαι μικρός πια. Έχεις ευθύνες. Έχεις υποχρεώσεις. Μαλάκα. Είνα...

Ας το πάω εγωιστικά το θέμα, μπας και με ακούσει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Έχω μιλήσει τόσες φορές για την αγάπη, και ακόμα δεν κατάφερα να αποδείξω τι σημαίνει. Ας το πάμε με την ιδανική για ΄μενα αγάπη. Δεν είναι μόνο παραμύθια, και πρίγκιπες και κάστρα. Ούτε μόνο λουλούδια, ούτε τραγούδια με κεράκια, ούτε κούτες με ένα κάρο δώρα. Όχι. Αγάπη για ΄μενα είναι να θες και να σε θέλει ο άλλος ολοκληρωτικά. Να 'χεις το μυαλό και το σώμα του άλλου στα χέρια σου.  Να τα έλεγχεις. Να τα κάνεις ότι θες. Να υπάρχει εγωισμός του εμείς. Να είναι κάτι δυνατό, κάτι φρικαλαίο, κάτι υπερβολικό.  Μια σχέση υπερβολική για τους άλλους. Κι όμως, σε μας να μοιάζει τόσο ιδανική. Μια αγάπη "παρανοϊκή και απόλυτη". Να νιώθεις ρίγος μετά από χρόνια, σε κάθε κοίταγμα. Να ακούς την φωνή του, και να σε πιάνει ταχυπαλμία.  Να ταλαιπωρείσαι κάθε μέρα μέχρι να βρεθείτε. Να ταλαιπωρείσαι ψυχολογικά. Μια αγάπη για 'μενα είναι αρρωστημένη. Ποιο το νόημα να αγαπάς όταν δεν εί...

Και προσπαθείς, προσπαθείς, προσπαθείς, κι όλο λες να φύγεις, και πάντα μένεις εκεί.. Προσπαθείς ν'αντέξεις, προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου κάθε φορά, παλεύεις.. Παλεύεις για κάτι που στην ουσία είναι ανούσιο, κι όμως, της στιγμής πολύ σημαντικό.. Δίνεις την μάχη με τον δαίμονά σου.  Ποιος λες να νικήσει στην τελική;  Κι όλο σκέφτεσαι τα βράδια, κι όλο φοβάσαι να κοιμηθείς, κι όλο βασανίζεσαι με πράγματα ανύπαρκτα,  κι όμως αυτά παραμένουν εκεί.. Παραμονεύουν τον ύπνο σου, τα όνειρά σου, θέλοντας να χτυπήσουν ακριβώς εκεί! Κι εσύ τα αφήνεις. Γιατί έτσι γεννήθηκες εσύ. Αδύναμος, και χωρίς λογική.  Χωρίς την κοινή λογική. Κι έπειτα από πολλά ξενύχτια,  πολλά βράδια που δεν ξημέρωσαν ποτέ,  και πολλές ώρες αφιερωμένες στους δαίμονές σου, παίρνεις την απόφαση να κοιμηθείς, να γαληνέψεις.. Ποιός όμως είναι εκεί;  Κανείς.. Είναι ειρωνεία ξέρεις, να παλεύεις μόνος. Να προσπαθείς για κάτι που το θες πολύ, μόνος. Χωρίς βοήθεια....

I was born and raised in a family with a lot of members. I never missed anyone (except my father, he left when i was 6 months old, and came back when i was 4). Somebody was always there with me. Either to help me, either not to feel alone, or afraid.  That's how i was raised. Not to miss anyone. I was always with someone at home, always with someone outside, always with a lot of people, or i'd get back at home early. Even if this was for my own protection, it has damaged me, mentally. I'm more afraid now that i'm old enough to judge what's right or wrong. I'm more afraid to be out late at night, it seems wrong to me. It seems wrong to have fun, not to care about certain things, and i simply can't change that. Because it feels wrong. Because that's how they raised me.  Sometimes, i feel like they want me to be afraid of the world around me. They want me to be precautious, not to be with a lot of people, because crowds are dangerous. Because you don...

Ο χρόνος λοιπόν. Δημιούργημα του ανθρώπου. Γιατί στην ουσία ο χρόνος είναι άυλος και απέραντος. Ούτε μετριέται, ούτε βλέπεται, ούτε νιώθεται.  Εμείς γερνάμε, εμείς αλλάζουμε, "καθώς περνά ο χρόνος".. Γιατί μετρήθηκε ο χρόνος, αφού δεν τελειώνει ποτέ; Μόνο και μόνο για να βολευτούμε εμείς οι άνθρωποι,  να είμαστε συντονισμένοι, και να πηγαίνουμε βάση προγράμματος; Τι είναι ο χρόνος στην ουσία; Κι όμως. Ως άνθρωποι, δώσαμε τόση αξία στον χρόνο. Τον ἐχουμε κάνει γιατρικό, φάρμακο για τις πληγές μας, με τον χρόνο μετράμε την υπομονή μας, και ξέρουμε μια καθορισμένη στιγμή στην οποία θα έρθει αυτό που τόσο προσμένουμε. Και αυτό, όπως και να το κάνουμε, μας βολεύει. Γιατί μας αρέσει να παραποιούμε καταστάσεις, και να τα φέρνουμε όπως μας βολεύουν. Ναι, αυτό είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Άπληστοι από την φύση μας, μόνο το συμφέρον μας κοιτάμε! Το λεγόμενο "δίκιο", το οποίο διαφέρει για τον καθένα μας! Ας μιλήσω όμως με ορισμούς του χρόνου. -Ο χρόνος....

Ο κόσμος είναι γεμάτος από πανέμορφα μέρη. Μέρη που μπορεί να μην σημαίνουν τίποτα για 'σἐνα, ή που μπορεί να 'ναι η μισή σου ζωή. Μόνο οι αναμνήσεις σε κάνουν να τ'αγαπάς, ακόμα και αν είναι ένας κάμπος, μια εκκλησία, ένα πάρκο, ένας δρόμος. Τρέλες, στιγμές απλές από παιχνίδια, ένας μισάωρος καφές, μια βόλτα με τον σκύλο σου, ξύλο, ένα φιλί, μια αγκαλιά, ένας τσακωμός, κλάμματα. Να έχεις συντροφιά την θάλασσα και να γαληνεύει η ψυχή σου. Τι πιο ωραίο; Στιγμές, όμορφες στιγμές. Είτε με παρέα, είτε μόνος, είτε με τον έρωτα της ζωής σου. Μέσω ενός τόπου, σίγουρα θα τους θυμάσαι. Κι όμως, μεγαλώνουμε. Και τα χρώματα χάνονται. Γιατί τα παιδιά βρίσκουν καινούριους τόπους να παίξουν, να τρέξουν, να ερωτευτούν. Και ο τόπος χάνει την ζωντάνια του.. Μα έλα που από την ψυχή σου δεν σβήνεται. Κάθε φορά που θα περνάς από 'κει, θα 'χεις και κάτι να θυμάσαι. κάτι, μικρό, μεγάλο. Γεύσεις, αρώματα, συναισθήματα. Πως να μην αγαπάς τον τόπο που μεγάλωσες; Είτε είναι...

Και εκεί που πάω να ηρεμήσω, έρχεται πάντα αυτό το άτομο να μου θυμίσει τον λόγο που κάθομαι και παλεύω αυτήν την χρονιά. Μια δύσκολη χρονιά, για όλους. Προφανώς δεν μας θέλει. Επειδή όμως εμείς θέλουμε να κάνουμε πράξη τα θέλω μας, υπομένουμε τις δοκιμασίες, τις δυσκολίες, τα εμπόδια, χωρίς να δίνουμε σημασία στα επιμέρους. Ε και; Ποιος χέστηκε; Είναι δύσκολο να παλεύεις για τα θέλω σου. Πολλοί τα παρατάνε, και συμβιβάζονται. Δεν θέλω να είμαι αυτή που θα τα παρατήσει στην πρώτη δυσκολία. Πόσο μάλλον να γίνω αντικείμενο εκμετάλλευσης, να με μεταχειρίζονται σε άθλιες συνθήκες και να λέω και ευχαριστώ. Δεν το θέλω.. Θέλω να είμαι από αυτούς που κάνουν κάτι σπουδαίο στην ζωή τους. Να με θαυμάζουν, έστω και αυτοί που με αγαπούν και είναι δίπλα μου, αν όχι για τα κατορθώματα μου, για την υπομονή που δείχνω σε μια τέτοια κατάσταση, και στο ότι κατάφερα να κάνω πράξη αυτά που έχω μέσα μου. Ένα στήριγμα χρειάζομαι. Δον έμεινε ακόμα πολύς καιρός, και από τον χρόνο κρίνεται το μέλλον μου. Π...

Το ξέρω πως ο κόσμος έχει σημαντικότερα θέματα να ασχοληθεί. Όπως η πείνα, η φτώχεια, η οικονομική κρίση, το μέλλον.. Εγώ πάντως θα μιλήσω για την αγάπη. Ενα ζήτημα διαχρονικό, το οποίο φαίνεται να χάνει την αξία του σιγά σιγά.. Η αγάπη φίλε μου.  Τι σημαίνει στ'αλήθεια το να αγαπάς; Τό'χεις σκεφτεί ποτέ; Το να αγαπάς, σημαίνει να νοιάζεσαι.  Να εκτιμάς αυτά που παίρνεις και να ανταποδίδεις. Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Να κάνεις τον άλλο ευτυχισμένο, και ο άλλος με την σειρά του να κάνει το ίδιο. Αυτό πάει να πει αγάπη. Είναι η πιο απλή έννοια της. Το να αγαπάς σημαίνει να δίνεις τα πάντα και οι μην περιμένεις αντάλλαγμα. Κι όμως να το παίρνεις.  Να έρχεται από μόνο του. Το να αγαπάς σημαίνει να ζεις στον δικό σου κόσμο με το άτομο που θες.  Να χάνεσαι μέσα στα πλήθη κρατώντας το χέρι του/της, χωρίς να σε νοιάζει τίποτα. Τι θα πούνε, ποιος θα σας δει, γιατί. Αγάπη είναι απλά πράγματα. Απλά πράγματα, τα οποία μοιάζουν εύκολα, αλλά είναι τα...

Βαρέθηκα. Βαρέθηκα να 'στε όλοι απέναντι μου, και να μου λέτε τι πρέπει, και τι όχι. Και ξέρεις κάτι; Βαρέθηκα να σας ακούω.  Ποιοι είστε εσείς να μου λέτε για το καλό μου; Εσείς που με τα χρήματα το παίζεται μεγάλοι και τρανοί, που κανένα επίτευγμα δεν είχατε ως άτομα, που κάθεστε και κλαίγεστε ότι είστε μέχρι το λαιμό χωμένοι στα σκατά και στα χρέη; Εσείς που τα ακολουθήσατε τα πρέπει στην ζωή σας, είδα που σας έβγαλε. Ένας γαμημένος χρόνος είναι ακόμα. Ένας χρόνος, και τα πρέπει θα γίνουν παρελθόν. Θα φανεί ποιος από τους δυό μας θα πετύχει στην ζωή του και με ποιόν τρόπο. Θα φανεί, γιατί θα με παρακολουθείτε, και θα με κρίνετε για τις πράξεις μου, όπως και τώρα. Μόνο που τότε, δεν θα σας πέφτει λόγος, και δεν θα μιλάτε. Θα το βουλώνετε. Γιατί θα βλέπετε χαμόγελα στο προσωπό μου, και θα ζηλεύετε. Και θα ντραπείτε να μιλήσετε, γιατί θα ξέρετε ότι έχω δίκιο. Ένας γαμημένος χρόνος. Χτες μου είπαν να σας γράψω.  Να ξεχάσω ότι υπάρχετε, να μην με νοιάζ...

αναμνήσεις στιγμές λόγια υποσχέσεις συναισθήματα δικαιολογίες αγαπημένα πρόσωπα φιλίες Μερικά από τα ιδανικά και τις αξίες που ανήκουν στο παρελθόν, επηρεάζουν το παρόν και καθορίζουν το μέλλον. Ουσιαστικά, από αυτές τις αξίες, συνεπάγονται οι αποφάσεις μας, οι επιλογές μας, από τα οποία καθορίζεται το μέλλον μας. Όμως αυτές τις αξίες δεν τις εκτιμάμε όταν τις έχουμε, και όταν τις χάνουμε, μιζεριάζουμε. Τι γίνεται όμως στην περίπρωση που δεν αρκούμαστε σε όλα αυτά; Συνήθως προτιμάμε να τα χάσουμε και να ζήσουμε στην μιζέρια μας, επειδή δεν είμασταν ευτυχισμένοι με αυτά. Αξίζουμε όμως κάτι καλύτερο απ'αυτά, και αν ναι, γιατί να μην τα ψάξουμε, να τα βρούμε, να τα διεκδικήσουμε, να τα κάνουμε κτήμα μας, και πρέπει απλώς να αρκούμαστε σ'αυτά που "είχαμε"; Δεν το κάνουμε από υπερηφάνια. Δεν διώχνουμε μακριά όσα έχουμε επειδή είμαστε άπληστοι, ή επειδή δεν μας αρέσουν αρχικά, ή επειδή πιστεύουμε πως δεν μας αξίζουν. Αντιθέτως, ως ανώτερα έλλογα όντα, αξίζουμε ...

Είναι οι μέρες χαράς που σε θυμίζουν.  Είναι οι στιγμές εκείνες που ήσουν δίπλα μου στα δύσκολα, στα εύκολα, στα άσχημα. Ξέρω πια. Οι άνθρωποι δεν είναι δεδομένοι. Δεν μπορώ να σου ζητήσω να μείνεις για πάντα εδώ.  Θα δώσεις μια υπόσχεση, που μετά από χρόνια θα ξεχάσεις. Και θα φύγεις. Μια υπόσχεση που για 'μένα θα σημαίνει πολλά, για 'σένα θα είναι κάτι συνηθισμένο.. Ξέρω πως δεν θά'σαι πάντα εδώ. Πως κάποια στιγμή θα φύγεις.  Ώρες ώρες, όταν είσαι μακρυά μου, σκέφτομαι πως κάποια στιγμή δεν θα θες να γυρίσεις.. Και αυτή η στιγμή δεν θα αργήσει, θα το δεις. Όταν θελήσεις να φύγεις, φύγε.  Μην πεις κουβέντα. Λέξη..  Απλώς απομακρυνσου.  Θα με πονέσει. Ε και; Έχω συνηθίσει να μένω μόνη.. Μια χάρη μονάχα.. Μην μου πεις ποτέ αντίο. Είτε φύγεις αύριο, είτε όταν κάνεις παιδιά, είτε όταν γεράσεις.  Δεν μ'αρέσουν οι αποχαιρετισμοί..  Με τρομάζουν. Είναι σαν να μου λες κοιτώντας με κατάματα πως το αύριο δεν θα υπάρχει πια.  Ό...

Είναι σκληρός ο κόσμος.. Κι όμως, βλέπω μια χαραμάδα φως.. Μα πως;.. Η σιωπή παίζει τα δικά της παιχνίδια. Μερικές φορές, είναι ελπίδα, ζεστασιά, γαλήνη.. Άλλες φορές, σε τρελαίνει, σε φοβίζει.. Δεν ξέρω αν είναι μοναξιά αυτό που νιώθω. Δεν ξέρω, αν αυτό που προβάλεις είναι καλό ή κακό.. Με φοβίζει. Όπως φοβάσαι και εσύ. Όπως φοβάσαι ν'αγαπήσεις, να δεθείς, ν'αφεθείς.. Κατανοώ. Επειδή ξέρω πως φαντάζει αυτός ο φόβος. Εκμεταλλεύσου. Ευκαιρίες, τυχαίες συναντήσεις. Όλες εκμεταλλεύσου τες.. Γιατί μια φορά θα τις έχεις.  Μπορεί οι ευκαιρίες να επαναλαμβάνονται, ποτέ όμως δεν θα 'ναι οι ίδιες. Σκέψου.. Σκέψου πως, γιατί. Σκέψου το τι θα πει ο εαυτός σου όταν σε δει να προσπαθείς.. Θα χαρεί. Εσύ;.. Θα'ρθεις δυο λεπτά; Ίσα ίσα να σε δω. Μετά μπορείς να φύγεις. Δεν με νοιάζει.. Με νοιάζει όταν θα 'σαι δίπλα μου να 'σαι δυνατός. Να μην σκέφτεσαι το μετά, αλλά το τώρα. Και έτσι τα λεπτά θα γίνουν ώρες, οι ώρες μέρες, οι μέρες μήνες.. Απλώς έλα. Τα ...

Πάρτε το χαμπάρι πια. Ζούμε σε μια γαμημένη κοινωνία, που όλοι κοιτάνε το συμφέρον τους, το χρήμα, και  την πλάκα τους. Ο κόσμος δεν έχει πια με τι να ασχοληθεί, και χώνει την μύτη του εκεί που δεν τον παίρνει. Γιατί; ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ. Και σιγά μην κάτσει να σε ρωτήσει κιόλας. Κάτσε ρε φίλε. Το δικαίωμα, ποιος πούστης στο 'δωσε; Άλλα θα μου πεις, τι με νοιάζει κιόλας, ε; Χμμ, ναι.. τώρα κατάλαβα. Άλλος ένας μαλάκας είσαι και εσύ και η ράτσα σου. Ψάχνεις από κάπου να πιαστείς, από κάποιον δικό σου ψάχνεις, ψάχνεις κανέις, πουθενά. Όλοι έχουν φύγει, όλοι ψάχνουν αυτό που δεν μπορείς εσύ να τους δώσεις. Ε και; Θα σου 'λεγα να κάνεις και εσύ το ίδιο, αλλά βλέπεις, μετά γίνεσαι  ένα μ'αυτούς.  Και δεν το θέλω. Όχι επειδή θέλω να σε προστατέψω, ή επειδή με νοιάζει. Για 'σένα το κάνω. Για να ξυπνήσεις. Να δεις πως ο κόσμος είναι ηλίθιος. Θα ασχοληθεί με αυτό που θα σε κάψει. Γιατί; Γιατί έχει συμφέρον. Εσένα Σ'ΕΧΕΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ. ...

Θυμώνω ξέρεις. Και μαζί μου, και μαζί σου. Μαζί μου γιατί το μυαλό σε συνεργασία με την καρδιά δεν ακούνε στα πρέπει μου άλλα στα θέλω μου, τα οποία θέλω μου δεν είναι ίδια με τα δικά σου, και μαζί σου, γιατί μ'αφήνεις ν'ακούσω στα θέλω μου και όχι στα πρέπει μου. Θυμώνω που δεν μπορώ να συγκρατίσω το μυαλό μου από το να σε σκέφτεταθ, που σε θέλω κάθε μέρα όλο και περισσότερο, και κυρίως σε θέλω με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που με θες εσύ. Σε θέλω με την έννοια του "χρειάζομαι". Θυμώνω που δεν έχω πολλές ευκαιρίες να σε βλέπω, θυμώνω που δεν μ'ακούς όταν σου μιλάω σοβαρά, θυμώνω που δεν καταλαβαίνεις πλήρως τα θέλω μου. Σε χρειάζομαι για να καλύψω ανάγκες (και σωματικές και συναισθηματικές) και νιώθω πως πολλές φορές λείπεις.. Είχα πει πως δεν  θα ανοιχτώ. Είχα πει πως θα τα πνίξω όλα μέρα μου, για αρχή, μέχρι ν'αρχίσεις να νιώθεις και εσύ τα ίδια. Δεν μου αρκεί που δεν θες να με χάσεις. Θέλω περισσότερα. Θέλω να είσαι όπως είσαι όταν είμαστε μα...

Με φοβήζει, ξέρεις. Ο κόσμος, το σύμπαν. Είναι όλα τόσο πελώρια, μα τόσο μικρά στην ουσία.. Δεν είμαστε ούτε μια τελεία. Και όμως καταφέρνουμε και γινόμαστε τόσα μα τόσα πολλά.. Πως όμως; Πως;  Από που αντλούμε την δύναμή μας, ως λογικές οντότητες; Από ένα βλέμμα; Ένα δάκρυ; Μια χαρά; Μια ανάμνηση; Πες μου.. Θα είναι το μικρό μας μυστικό. Έχει μετρήσει ποτέ κανείς τ'αστέρια; Έχει κάτσει να τ'ακούσει; Το'χεις αναρωτηθεί ποτέ; Ποιος καθορίζει την ρουτίνα; Τα ιδανικά; Ποιος φταίει που τα όνειρά μας είναι είτε καλά, είτε άσχημα; Γιατί; Τι είναι η αγάπη; Η φιλία; Ποιος πίστεψε σ'αυτά, ποιος μας τα 'μαθε; Γιατί;..  Τόσα θέματα, τόσα προβλήματα, τόσα ιδανικά, τόσα κατεστημμένα.. Τόσα βλέμματα, και τόσες θεωρείες! Γιατί; Γιατί από απλό είδος έμβιων οργανισμών γίναμε τόσο περίπλοκοι; Τι μας έλειπε; Όλα τα είχαμε.  Και τώρα ψάχνουμε κάτι παραπάνω.. Γιατί ποτέ δεν ευχαριστιόμαστε. Πάντα κάτι θα λείπει.. Γιατί είμαστε άπλιστοι, γιατί τα θέλουμε όλα δικ...

Μέσα στους λίγους σε ξεχώρισα.. Πίστευα ότι διέφερες, ότι ήσουν αλλιώς. Φαινόταν, δεν ήσουν σαν τις άλλες..  Περνούσα τόσο καλά μαζί σου. Το μυαλό μου ξεχνιόταν από τις άχαρες και άσχημες σκέψεις, αλλά προτίμησες τους άλλους.. Γιατί χαρά μου;  Μου λείπεις. Μου λείπουν οι στιγμές μας, οι καφρίλες μας, τα μεθύσια μας. Οι στιγμές σπίτι σου, ο σκύλος σου, η μουσική σου.. Οι ταινίες μαζί, οι αγκαλιές σου, η παρέα μας, οι συζητήσεις στο τηλέφωνο, το τσιχλόδεντρο.. Μου λείπεις. Ξεχνάς όμως.. Βασικά όχι, δεν ξεχνάς. Απλώς δεν θες να θυμάσαι. Δεν θες να 'σαι εκεί. Αν ήθελες θα ήσουν ακόμα.. Όμως όχι. Υπάρχουν πολύ καλύτερα εκεί έξω για 'σενα.  Να προσέχεις τον εαυτό σου. Να με θυμάσαι που και που, έστω ότι κάποτε υπήρξα στην ζωή σου, αν όχι αλλιώς.. Ελπίζω όταν με θυμηθείς να μην έχω φύγει τελείως.. Αλλά κάποια μέρα θα φύγω. Δεν αντέχω άλλο.. Μια ευχή μονάχα. Κοίτα να 'σαι ευτυχισμένη. Μπορεί να μην το διαβάσεις ποτέ σου. Δεν πειράζει. Θα ακουστώ κάποια στιγμή.. Θα μο...

12092013 Σήμερα πέρασα μπορεί και την πιο απίστευτη μέρα που θα μπορούσα. Ούτε γκομενικά, ούτε προβλήματα. Ανέμελα πράγματα, φίλοι, παρέες. Αυτό. Αυτό αρκεί για να ρίξεις δάκρυα χαράς και λύπης μαζί, και να χαμογελάς μέχρι θανάτου. Μια αγκαλιά, ένα βλέμμα ενδιαφέροντος, ατελείωτες συζητήσεις, μουσική με παρέα, παγωτό, και στιγμές με το τσουβάλι να θυμάσαι. Δεν πρέπει να περιμένεις την στιγμή που θα σου πει ο άλλος "σε μια βδομάδα φεύγω, πάω εκεί για να κάνω την ζωή μου" για να καταλάβεις ότι κανείς δεν είναι δεδομένος, ότι ο κάθε άνθρωπος θα φύγει κάποια στιγμή, ότι δεν είναι στάσιμος. Γι'αυτό να χαίρεσαι την κάθε στιγμή με αυτά τα άτομα. Για να 'χεις να θυμάσαι, μέχρι να τους ξαναδείς.. Γιατί το γεγονός ότι σε 'καναν να γελάς τόσο καιρό χωρίς αιτία, ναι μεν είναι ανεκτίμητο, αλλά σημαίνει ότι νοιάζονται. Και είναι λίγοι που θα το κάνουν αυτό για 'σένα, φίλε.. Είναι τόσα πολλά συναισθήματα, τόσες λέξεις, τόσες στιγμές.. Που χάνουν την αξία τους...

Πόσο εύκολο είναι να εγκαταλείπεις ο,τιδήποτε. Και ο λόγος; Βρίσκεις πάντα κάτι καλύτερο από αυτό που έχεις. Το'χεις δεν το'χεις εκτιμήσει. Πάντα κάτι καλύτερο, ή κάτι που πιστεύεις ότι έχει μεγαλύτερη αξία από εσένα, σε κάτι να εγκαταλείπεις τα παλιά. Ναι, τα παλιά μπορεί να πονάνε, να στεναχωρούν.. αλλά μερικές φορές τα παλιά είναι όλα όσα έχεις. Και πολλές φορές το νοσταλγείς, γιατί δεν το'χεις πια δίπλα σου. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που εγκαταλείπεις κάτι επίτηδες; Επειδή κάποιος άλλος στο ζητάει; Επειδή πρέπει να αποδείξεις κάτι σε κάποιον, ή ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό; Είναι εύκολο να εγκαταλείπεις κάποιον; Κάποιον που κάποτε σε συμπλήρωνε, και τωρά απλώς έγινε περιττός; Όταν κάποιος σε ξεχνάει, όταν κάποιος σε παραμελεί, και υποτίθεται σ'έχει πάνω από όλα στην ζωή του, εσύ τι κάνεις; Επιμένεις, περιμένεις, ή εγκαταλείπεις και εσύ; Είδες δίλλημα; Γιατί να κάνεις ένα από τα 3, ή ακόμα και τα 3; Γιατί μπλέχτηκες εξαρχής σε αυτήν την κατάσταση; Ή κ...